มุมสบายๆ สไตล์iLoli

กลับมาแล้ววววจ้า กลับมาทั้งทีก็ต้องมีอะไรเปลี่ยนแปลงหน่อย สังเกตได้จากธีมและหัวบล็อกใหม่ที่เน้นโลลิค่อนสายบุคลากรอย่างชัดเจน (ไอเป็น คุก! คุก! คุก!) ก็ต้องยกความดีความชอบให้ไอ้คุณซาแมนต้าที่ช่วยออกแบบให้ ช่วงนี้ผมเองก็รบกวนเพื่อนเก่าเพื่อนแก่คนนี้บ่อยอยู่เหมือนกัน ยังไงก็ขอบใจเอ็งนะเฟ้ย มีอะไรให้ช่วยโดยที่ไม่เกินความสามารถก็จะซับพอร์ตเอ็งอย่างเต็มที่ ตอนนี้ก็ช่วยโปรโมตบล็อคเอ็งก็แล้วกัน สำหรับใครที่นิยมและรักสาวแว่นเข้าสายเลือด ก็เชื้อเชิญมาที่บล็อกเพื่อนผมได้เน้อ

http://rapinsamanta.exteen.com/

หลังจากดองเค็มบล็อกตั้งแค่เอนทรี่เหลียวหลังแลหน้าเข้าพรรษา จนถึงวันนี้ก็ออกพรรษาตั้งนานพอสมควรแล้ว นับไปนับมาเกือบ 4 เดือนแฮะ เวลาดองบล็อกเนี่ยผ่านไปเร็วยังกับโกหก อิอิ ความจริงแล้ว ช่วงที่ดองบล็อกนั้นมีสาเหตุอยู่ด้วยกันหลายประการ อาทิ งานเยอะบ้าง เรียนหนักบ้าง (อันนี้ไม่รู้ว่าจริงหรือเปล่า???) ติดช่วยเพื่อนทำโดบ้าง ไม่ว่างบ้าง และอีกผลนับต่อนับ แต่สรุปแล้วก็คือ.....

ความขี้เกียจจจจจจจ นั้นเอง

นั้นแหละครับ คือเหตุผลหลัก ช่วงนั้นผมเองก็พระศุกร์เข้าพระเสาร์แทรก ทำอะไรก็ไม่อยู่กับร่องกับรอย ถึงตอนนี้ก็เถอะ ผมยังไม่เมกชัวร์กับตัวเองว่า ไอ้อาการผีเข้าผีออกเนี่ยมันหายแล้วยัง แต่ยังไงชีวิตคนเรามันก็ต้องเดินไปข้างหน้าต่อไป ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น สติและความระลึกตัวเองเท่านั้น ที่จะนำพาใช้ชีวิตอย่างไม่ประมาทนั้นเอง

เสริมนิดนึง ไหนๆผมก็พูดถึงความขี้เกียจแล้ว หากผมหรือใครก็ตามแต่ไม่มีความขี้เกียจมาบั่นทอนตนเอง ผมว่าหนทางหรือเส้นชัยก็อยู่ตรงหน้าเรา ผมเชื่ออยู่อย่างหนึ่งว่า ทุกคนล้วนมีความทะเยอทะยาน อยากที่จะได้ดั่งใจหวัง แต่ก็อีกนั้นแหละ มันไม่มีอะไรที่จะได้มาอย่างที่วาดฝันไว้ ทุกอย่างมันมีราคาค่างวดอยู่ในตัวของมันเองอยู่แล้ว

ขยายความหน่อยก็แล้วกัน สมมุติผมอยากที่จะเรียนให้จบ ป.ตรี ผมก็ต้องใช้ความวิริยะอุตสาหะอยู่ที่ตั้งแต่ 60 % ผมก็สามารถเรียนจบได้ แต่ถ้าอยากอัพเกรดให้สูงขึ้น ก็ต้องใช้ความพยายามที่สูงขึ้นไปอีก หรืออยากเรียนต่อโทก็ต้องใช้ความพยายามอย่างเต็มที่ เพื่อที่จะได้จบโท นั้นก็หมายความว่า ยิ่งเรามีความวิริยะอุตสาหะเท่าไร ผลที่ได้รับก็ยิ่งมีค่าสูงขึ้นตามไปด้วย หากเรามีความต้องการในระดับที่เราต้องการ แต่ในทางปฏิบัติเราใช้ความพยายามอย่างไม่เต็มที่หรือมีความขี้เกียจติดมาเป็นเงาตามตัว แล้วเมื่อไรเล่าที่เราจะได้ลิ้มรสชาติของการเป็นผู้ชนะใจตนเอง?

รู้สึกว่าแค่เปิดไหดองบล็อกคราวนี้เป็นปรัชญาไงไม่รู้แฮะ แต่เชื่อผมเถอะ ที่ผมเขียนนั้นมันไม่ได้เกินเลยไปจากความเป็นจริงเลย

ยิ่งเขียนก็ยิ่งปรัชญากันเข้าไป เอาเป็นว่าก็เชิญทุกท่านไปรับชมรูปคอสในงานวิบูลย์กิจดีกว่า คอนเซปต์ก็ไม่เปลี่ยนเน้อ เห็นเลเยอร์คนไหนหน้า L ก็จะถูกจับลงมาในบล็อกนี้หมด งวดนี้เบาะๆ หลังจากที่ดองบล็อกมานานแสนนาน ก็มีแค่ 76 รูปเอง โหลดไม่โหดมาก(จริงหรือเปล่า?) ว่าแต่หลังจากนี้อาจจะไม่อัพบล็อคแบบบ้าพลังเหมือนแต่ก่อน แต่ก็จะพยายามหาช่วงว่างๆหาข้อคิดหรือรูปเด็กสาย L มาลงก็แล้วกัน เพราะหลังจากนี้ผมเองก็จะไม่ค่อยว่างจริงๆ เอาเป็นว่าอย่าลืมบล็อคของผมก็แล้วกัน ไม่ต้องรักบล็อคนี้มากๆ รักน้อยๆ แต่รักนานๆเป็นดีที่ซุ้ดดดดดด

---

รับชมพลัง L ให้ทั่วหน้านะลูกหลานเน้อ

วันแรกจ้า

ประเดิมคนแรกจ้าในรอบ 4 เดือน อิอิ

คนขวาหลับตาได้เหมาะมาก

อันนีไม่โลลิแฮะ

อาเจ๊แอ๊น สาวนัดธุรกิจมาสคอส

บล็อคผมก็มีสาวแว่นให้ยลโฉมเหมือนกาน

เจ๊โดนัทขาคอสประจำ

โดราเอมอนพลัง K

อันนี้ไม่ต้องบรรยายว่ามาจากเรื่องอะไร?

ดาบหรือจะสู้ปืน

สาวหน้าคม

ถ่ายกับคนน่ารักหน่อยเน้อ

อันนี้พิธีกรในบูทปังย่าจ้า

มีบัตรด้วยแฮะ

ถ่ายคู่กับน้องพลัง L สายบุคากรหน่อย

อามิตตาพุทธ

มาทั้งแกงค์เลยยยย

สาวแว่นนนนที่แสนเรียบร้อย

ค้นพบเป้าหมายแล้ววว คือ เด็ก อิอิ

ปิดท้ายของวันแรกด้วยน้องฝ้ายจังงงงงง

ต่อวันที่สองเลยยย

โย้

ตามด้วยสาวในชุดแดง

วันนี้อาเจ๊แกก็มาขายของพร้อมกับคอสด้วยแฮะ

เตรียมตัวตีหัวคนถ่ายรูป

คุลาล่าซังก็มาวันที่ 2

มาเป็นแกงค์อีกชุด

ชอบทั้งคอสและคนคอส หุหุหุ

แบบนี้ก็ต้องถ่ายคู่ด้วยดิ

อันนี้ขนาดไม่คอสก็ยังแอกท่าได้ถูก

สาวหน้าคม อยากเป็นตุ๊กตาจัง

อันนี้ขุดคอสก็โอน๊า

โซนร้องคาราโอเกะจ้า

ชอบหมวกแฮะ

สาวแว่นทำไมไม่มองกล้องนี้อะ?

ตัวโชโคโบะน่ารัก คนถือก็น่ารักเหมือนกัน

ประกวดคาราโอเกะที่ 1 จ้า คุณเธอสปิริตยอดเยี่ยม

อาหมวยคุได้ที่ 3

สังเกตคนขวาผู้ชายแกแอบหลับ หุหุหุ

L ทวิน สายบุคลากร

เจอกันเมื่อพลัง L เรียกหาเน้อ