มุมสบายๆ สไตล์iLoli

เผลอแปบเดียวใกล้จะเปลี่ยนปีอีกแล้ว เวลาวารีมักจะเดินเร็วเสมอ แต่บางทีช่วงเวลาที่เราอยากให้อยู่นานๆ เรามักรู้สึกว่ามันช่างแสนสั้น ในมุมมองกลับกัน บางช่วงเวลาที่เราอยากให้มันรีบๆผ่านพ้นไป มันช่างแสนยาวนานเหลือเกิน ซึ่งความเป็นจริงแล้ว ทั้ง 2 เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เวลาก็เดินวันละ 24 ชั่วโมงเท่ากัน แต่ที่แตกต่างไปก็คือ จิตของเราที่ยังยึดติดกับสัมผัสทั้ง 5 ที่ยังปล่อยวางไม่ได้อยู่นั้นเอง

เกริ่นถึงเรื่องนี้ทำให้ผมคิดถึงตอนที่อยู่ ม.6 ที่วัดราชบพิธ ตอนนั้นผมเป็นโฆษกกรรมการนักเรียน ซึ่งทุกๆเช้าผมก็ต้องประชาสัมพันธ์ข่าวต่างๆของทางโรงเรียนที่หน้าเสาธง และผมมักจะสอดแทรกข้อคิดให้กับเพื่อนๆและรุ่นน้องเสมอ ซึ่งมีอยู่เรื่องนึงที่สอดคล้องกับเรื่องที่เขียนเกริ่นนำในเอนทรี่นี้ ผมก็ขอนำหนังเก่ามาฉายใหม่ แต่ต่างสถานที่ก็แล้วกัน

มนุษย์เราๆท่านๆมักจะคิดและวิตกกังวลจากเหตุปัจจัยอยู่หลายด้านด้วยกัน แต่สรุปแล้วปัจจัยที่เป็นต้นเหตุให้เราคิดฟุ่งซ่านนั้นเกิดจาก 2 กรณีคือ

1.คิดถึงเรื่องอดีต

ความจริงแล้วการระลึกถึงการกระทำที่เราได้ทำมานั้นเป็นสิ่งที่ดี ถ้าเรามองถึงข้อผิดพลาดที่เกิดขึ้นแล้วนำมาแก้ไข แต่จริงๆแล้วหาเป็นเช่นนั้นไม่ เรามักคิดถึงอดีตแล้วรำพึงรำพันกับสิ่งที่ผ่านมาแล้วว่าน่าจะทำอย่างนี้ ไม่น่าทำอย่างนี้ คิดวกไปวนมาเหมือนอยู่ในอ่าง จนสุดท้ายแล้วจิตเราก็จะไม่อยู่กับสิ่งที่เป็นไปอยู่ในปัจจุบัน เมื่อจิตเราไม่อยู่กับสิ่งที่เรากระทำอยู่ การกระทำในปัจจุบันก็จะขาดสติ และพอไปถึงอนาคตเราก็จะคิดถึงเหตุการณ์ในปัจจุบันว่าไม่น่าเกิดขึ้นแบบนี้เลย จนในที่สุดก็จะกลายเป็นวัฎจักรความทุกข์ที่ไม่รู้จักจบจากสิ้น

2.คิดถึงเรื่องอนาคต

การคิดถึงอนาคตเป็นสิ่งที่ดี เพราะหากเราไม่ได้มองถึงอนาคตที่จะเกิดขึ้น ก็เท่ากับเราไม่มีจุดยืนในการที่จะดำเนินชีวิต แต่ถ้าเราคิดว่าเราไม่อยากที่จะเป็นแบบนั้นเลย เราอยากที่จะเป็นแบบนั้นในอนาคต คิดไปคิดมาก็ไม่มีอะไรที่จะดีขึ้น เพราะมัวแต่จินตนาการในเรื่องที่มันยังไม่เกิดขึ้น เท่ากับเป็นการซื้อความทุกข์ในอนาคตที่ยังไม่เกิด แล้วอย่างนี้สิ่งที่เราคาดหวังว่าจะเป็นหรือไม่เป็นจะได้ดังใจที่ต้องการหรือไม่ เพราะปัจจุบันมัวแต่คิดแล้วไม่ยอมทำอะไรให้มันดีขึ้นเลย

ซึ่งทั้ง 2 กรณีก็เป็นเหตุที่มนุษย์เราสร้างความทุกข์ขึ้นมาเองจากจิตใจของเรา จิตที่ผ่านการปรุงแต่งจากใจของเราเอง ย่อมทำให้เราอยู่ในภาวะทุกข์อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เพราะเรามัวแต่คิดแต่จมปรักภาพในอดีต มัวแต่กังวลเรื่องที่ยังไม่เกิดขึ้นในอนาคต แล้วปัจจุบันละ เรามองข้ามเรื่องที่อยู่ใกล้ตัวอย่างปัจจุบันได้อย่างไร ถ้าปัจจุบันเราทำดี อนาคตย่อมดีตาม และเมื่อถึงอนาคตเรามองย้อนถึงอดีต เราก็ไม่ต้องเจ็บปวดกับมันอีก เพราะเราได้ทำสิ่งที่ดีให้กับตัวเราและคนรอบข้างแล้วนั้นเอง

เริ่มต้นบล็อกก็เป็นแนวปรัชญาอีกแล้ววววว มาถึงช่วงผ่อนคลายเข้ากับคอนเซปต์บล็อคดีกว่า กับรูปเหล่าเลเยอร์ในงานคอสคอมมิคซีซั่นครั้งที่ 3 ที่อาคารฐานเศรษฐกิจเจ้าเก่าที่เดิม แน่นอนว่าเมื่อมาถึงบล็อกนี้ เลเยอร์ที่เรานำมาลงต้องเป็นหน้า L สายบุคลากรอย่างแน่นอน แต่อายุจะ L ตามหน้าหรือไม่ ก็ไปสืบกันเอาเองเน้อ หุหุหุ

รับชมรูปดีกว่าครับผม โหลดไม่โหดมากแค่ 60 รูปเอง เอื้อกกกกกก

เริ่มด้วยภาพคู่ก็แล้วกัน

ตามด้วยภาพทีมทั้งทีม

สู้! สู้ ! เจ้าค่า