มุมสบายๆ สไตล์iLoli

ก่อนอื่นเลย ผมต้องขอบอกเพื่อนๆทุกๆคนว่า ตลอดเวลาที่ผมทำบล็อกมา เอนทรี่นี้เป็นเอนทรี่ที่ผมเขียนยากที่สุด เพราะกว่าที่ผมจะกลั่นกรองจากความคิด ความรู้สึก มาเป็นตัวหนังสือมันช่างยากจริงๆ ที่ยากนั้นก็เพราะความรู้สึกบางอย่างในใจผม มันยากเกินกว่าที่ผมจะถ่ายทอดออกมาผ่านทางวจีกรรมได้

อืม... แล้วผมจะเริ่มจากตรงไหนดีล่ะ?

ผมได้รู้จักผู้หญิงคนหนึ่ง หลังจากที่ผมรู้จักเธอคนนั้น

ผมไม่เคยลืมรอยยิ้มหวานๆ ที่เวลาผมคิดถึงทีใดก็จะอดยิ้มตามไม่ได้

ความสดใสร่าเริงที่ผมได้เจอเธอคนนั้น ในตอนนี้ก็ยังเป็นภาพที่ติดตาผมอยู่

ถึงแม้เธออาจจะโฮกกก อร๊ากกกไปบ้าง แต่นั้นผมก็เข้าใจเธอว่านั้นเป็นสิ่งที่เธอคนนั้นชื่นชอบ

ถึงแม้ผมอาจจะยังไม่รู้จักเธอถึงขั้นเห็นหน้าก็รู้ใจ

แต่ผมก็รู้ตัวเองเลยว่าเธอคนนั้นได้แอบขโมยสิ่งที่มีค่าที่สุดของผมไป นั้นคือเธอได้เอาหัวใจของผมไปแล้ว

เรื่องของเรื่องนั้นต้องย้อนไปเมื่อ 2 ปีทีแล้ว ตอนนั้นผมกำลังชื่นชอบนักร้องผู้หญิงคนนึง ซึ่งผมก็ได้เข้าไปยังเว็บของนักร้องที่ผมชื่นชอบคนนั้น ในเว็บนั้นก็มีรายละเอียดเกี่ยวข้องกับประวัติและผลงานของเธอ และก็มีจุดเริ่มต้นที่ทำให้ผมได้รู้จักผู้หญิงคนที่แอบเอาหัวใจผมไป นั้นคือ BBS ของเว็บนั้นเอง ด้วยความที่ผมชื่นชอบนักร้องคนนั้นอยู่แล้ว ผมก็เลยลอง BBS ไปหาดู ซึ่งนักร้องคนนี้แกก็ตอบ BBS แฟนเพลงทุกคน

ในตอนนั้นผมก็สังเกตว่ามีคนไทยอยู่หลายคนที่ชื่นชอบนักร้องคนนี้ ก็ลองไล่อ่านดู อืม... มีอยู่คนๆนึงเธอก็ BBS หานักร้องคนนี้อยู่เหมือนกัน แถมจำนวนการ BBS ก็พอๆกับผม ที่สำคัญเธอคนนั้นได้ทำเว็บด้วย ผมก็ลองไปที่เว็บของเธอดู เว็บนั้นก็เป็นเรื่องราวที่เธอรักและชื่นชอบในสิ่งที่เธอสนใจและก็มาบอกเล่าเก้าสิบในเว็บของเธอ และช่องทางที่ทำให้ผมได้ติดต่อกับเธอนั้นคือ BBS นั้นเอง ผมก็ได้ลอง BBS ไปหาเธอคนนั้นและเธอก็ตอบผมด้วย

ในตอนนั้นถ้าถามผมว่าผมเริ่มชอบผู้หญิงคนนี้แล้วหรือยัง? ตอนนั้นผมยังไม่เมกชัวร์กับตัวเองเท่าไรนัก ว่าผมชอบแบบฉาบฉวยคือพอเห็นผู้หญิงที่น่ารักแล้วก็ชอบไปหมด หรือผมชอบโดยที่ผมกลั่นกรองมาจากหัวใจ นั้นคือถ้าเรามีเขาเข้ามาในใจเรา ถึงแม้จะมีผู้หญิงคนอื่นที่ดูดีและน่ารักกว่านี้ผมก็จะไม่สนเลยแม้แต่น้อย นั้นเป็นเพราะผมได้รู้จักคำว่า พอ และมอบหัวใจไว้ที่เธอแล้ว

และผมได้คำตอบหลังจากที่ผมได้เจอเธอคนนั้นจริงๆ วันนั้นวันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2549 เวลา 10.29 ผมยังจำได้แม่น แวบแรกที่ผมเจอเธอผู้นั้น มันเป็นอะไรที่ราวกับว่าผมได้เจอผู้หญิงนางในฝันของผมแล้ว อารมณ์นั้นผมเองทั้งตื่นเต้นและประหม่าอย่างบอกไม่ถูก คนที่หน้าด้านอายอดไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ก็ยังคงความเย็นชาบนใบหน้าได้อย่างชิวๆ แต่พอมาเจอผู้หญิงคนๆนี้ ผมกับพูดอะไรไม่ถูกจริงๆ เรื่องที่ผมเตรียมไว้มาจากบ้าน พอเอาเข้าจริงๆมันก็หายไปจากหัวหมด สรุปวันนั้นผมก็ได้ทักทายและแนะนำตัวเองไม่กี่คำเอง จริงๆนะผมอยากจะพูดอยากจะคุยให้มากกว่านี้ อยากจะทำให้เรารู้จักกันมากขึ้น แต่ก็เอวังประการเช่นนี้ ทำให้ผมเข้าใจตัวเองเลยว่า ผมชอบผู้หญิงคนนี้มาจากก้นบึ้งหัวใจน้อยๆของผมนั้นเอง

หลังจากนั้นผมก็ได้เจอเธอคนนี้หลายต่อหลายครั้ง แต่ทุกครั้งที่เจอก็เข้าอีหรอบเดิม นั้นคือทักกันไม่กี่คำ เรื่องที่เตรียมมาก็แฟลหายไปไหนไม่รู้ เหอๆ ผมเนี่ยเป็นผู้ชายที่คารมแย่จริงๆ อยากจะพูด อยากจะบอกกล่าวอะไรที่ดีกว่านี้ แต่ก็ปล่อยให้ผ่านเลยมาอย่างเสียดาย เวลาที่ผมคิดเรื่องนี้ไปทีใด ผมมักจะตำหนิตัวเองถึงความไม่ได้เรื่องในจุดนี้เสมอ

แต่วันนั้นก็มาถึง วันที่ผมบอกความในใจที่ผมรู้สึกและผมคิดยังไงกับเธอผู้นั้น หลงจากที่ผมได้รู้จักเธอมาเกือบ 9 เดือนเต็ม ผมก็บอกตัวเองถึงเวลาที่ผมต้องทำอะไรบางอย่างแล้ว คำตอบในใจผมมันเด่นชัดเลยว่าผมรู้สึกอย่างไรกับผู้หญิงคนนั้น มันเป็นคำตอบที่แน่ใจกับตัวเองแล้วว่า ผมชอบเธอจริงๆ ไม่ได้ชอบแบบฉาบฉวยแต่อย่างไร วันนั้นวันที่ 2 กันยายน 2549 เวลา 17.25 ผมรวบรวมความกล้าและหน้าด้านเล็กน้อยเข้าไปบอกว่าเธอว่า

.....ครับ ถ้าเราไม่ได้บอกหรือพูดอะไรในตอนนี้ก็คงจะไม่มีโอกาสได้บอกความในใจที่เรามีต่อ.....มานานแล้ว ทุกครั้งที่เราอยู่ใกล้..... ความตื่นเต้นและความประหม่าก็จะพุดขึ้นมาในใจเราเสมอ .....เป็นผู้หญิงที่วิเศษมากกก เราเองก็อยากที่จะทำความรู้จักและเข้าใกล้เข้าไปข้างใน.....ให้มากกว่านี้ แต่ด้วยอารมณ์ที่เราตื่นเต้นและประหม่าทำให้เราพูดหรือคุยไม่ได้อย่างที่ใจเราคิด ผมอยากจะบอกคุณว่า... ผมชอบคุณครับ ผมชอบคุณอย่างหมดหัวใจ และผมก็ยังไม่ต้องการคำตอบอะไรจากคุณในตอนนี้ แค่ขอให้คุณรับรู้ไว้ว่าผมชอบคุณแค่นั้นก็เพียงพอแล้ว

หลังจากที่ผมกล่าวความในใจทั้งหมดที่มีต่อเธอคนนั้น ผมก็มอบของขวัญเล็กๆน้อยให้ ช่วงเวลานั้นใจผมตื่นเต้นมากถึงมากที่สุด ตลอดทั้งชีวิตที่ผมเกิดมายังไม่เคยเจอเหตุการณ์ไหนที่ทำให้ผมตื้นเต้นปนความสุขเล็กๆที่ผมได้มีโอกาสได้สารภาพความในใจที่สุดแสนจะวิเศษต่อผู้หญิงที่ผมชอบมาจากส่วนลึกของหัวใจผม ตอนนั้นผมสังเกตว่าเธอคนนั้นหน้าแดงและคงงงว่าอยู่ดีๆก็มีชายแปลกหน้าคุยกันไม่กี่คำมาบอกว่าชอบ แต่เธอคนนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรนอกจากว่า ขอบคุณ

หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้นผมก็ไม่ได้เจอเธออีกเลย นั้นเป็นเพราะเธอต้องไปยังที่ไกลแสนไกล สิ่งที่ผมทำได้ก็มีแค่ส่งอีเมล์ไปหาเธอเดือนละฉบับ ผมเองก็คิดว่าการที่ผมส่งอีเมล์ไปหาเธออย่างน้อยที่สุดก็จะให้เธอได้รู้จักผม และก็หวังว่าอีเมล์ที่ผมเขียนไปอย่างน้อยก็จะเป็นส่วนเติมเต็มในสิ่งที่ผมและเธอคนนั้นขาดหายไป ทั้งในเรื่องของเรื่องราวต่างๆที่ผมพบหรือเจอมา เรื่องราวต่างๆในอดีต เพื่อที่จะให้เธอคนนั้นรับรู้ในสิ่งที่ผมเป็นอยู่ และผมก็มักจะเช็คเมล์ของตัวเองเสมอว่าอย่างน้อยๆถ้าเป็นไปได้ ถ้าเธอคนนั้นเขียนตอบผมมา อาจไม่จำเป็นต้องเขียนยาวอะไรมากมายอย่างที่ผมเขียนไป แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว แต่...

จากวันนั้นถึงวันนี้ก็ล่วงเลยมา 6 เดือนแล้วนับตั้งแต่ผมเอ่ยความในใจให้เธอคนนั้นฟัง ก็ไม่มีเรสปอนกลับมาเลย มาถึงจุดนี้ผมเริ่มที่จะยอมรับในการตัดสินใจของเธอคนนั้นแล้วว่า เธออาจไม่ได้ชอบผมอย่างที่ผมชอบเธอ แต่ที่ไม่มีเรสปอนกลับมาก็คงเป็นเพราะกลัวผมจะเสียน้ำใจ ก็เลยให้ผมเข้าใจเองจะดีกว่า

ถ้าเป็นแบบนี้จริง ผมก็ต้องขอบคุณมากๆเลยนะ ที่คุณถึงแม้จะไม่ตอบรับหรือปฏิเสธผม แต่ที่คุณทำแบบนี้ก็ถือว่าคุณเป็นคนที่วางตัวดีนะ ไม่ทำให้ผมต้องเสียน้ำใจที่ดีที่มีต่อคุณ แต่ผมเสียดายตรงที่ผมและคุณน่าจะมีโอกาสได้รู้จักกันและกันมากกว่านี้ อย่างน้อยก็จะทำให้เข้าใจกันและกันให้มากกว่านี้

มาถึงจุดนี้ผมถามใจตัวเองว่ายังชอบเธอคนนั้นอยู่มั้ย? ผมตอบโดยที่ไม่ต้องลังเลเลยว่า ผมยังซื่อสัตย์ในความรู้สึกดีๆที่มีต่อเธอคนนั้นเหมือนเดิม แต่ถ้าเธอคนนั้นไม่สามารถรับรักที่ผมยื่นให้เธอได้ เวลาเท่านั้นที่จะเป็นเพื่อนคอยปลอบโยนจิตใจของผมให้รู้สึกดีขึ้น

บทส่งท้ายในเอนทรี่นี้ผมก็อยากจะเอ่ยคำสั้นๆที่ผมอยากจะเอ่ยต่อคุณว่า

ผมขอบคุณมากๆเลยนะครับ ถึงแม้คุณจะไม่รู้สึกอะไรกับผม แต่อย่างน้อยคุณก็สอนให้ผมได้รู้จักคำว่า รัก คืออะไร สิ่งสุดท้ายที่ผมจะมีให้คุณหลังจากที่ เวลา มาเป็นเพื่อนคอยรักษาแผลใจผมนั้นก็คือ ผมจะไม่ลืมเลยว่า ผมเคยชอบผู้หญิงคนหนึ่งที่เข้ามาในชีวิตผมอย่างบังเอิญ และทำให้ผมเกิดแรงบันดาลใจในการรังสรรค์สิ่งดีๆ รวมทั้งบล็อกแห่งนี้ด้วย ผมจะไม่ลืมคุณเลย คุณจะอยู่ในความทรงจำของผมตลอดไป และถ้ามีวันใดวันหนึ่งที่ผมและคุณมีอะไรที่พร้อมมากกว่านี้ ผมและคุณก็ต่างยังไม่มีคนรู้ใจ ผมก็หวังไว้เล็กๆว่าคุณคงเปิดใจให้ผมได้เรียนรู้ที่รัก และเปลี่ยนจากชายแปลกหน้าผู้นี้ เป็นชายผู้ที่รู้ใจคุณ

พรุ่งนี้ก็จะเป็นวันวาเลนไทน์ ผมก็ขออวยพรให้คนที่มีความรัก ขอให้รักกันหวานชื่นยิ่งกว่าน้ำผึ้งเดือน 5 รักกันจนแก้จนเถ้า สำหรับคนที่ยังไม่เจอคนที่รู้ใจ ก็ขอให้เจอเนื้อคู่ในวันแห่งความรักที่จะถึงนี้นะครับ สุขสมหวังในเรื่องรักๆนะคร๊าบบบบ

ปล. ถึงไอ้คุณซาแมนต้า

http://rapinsamanta.exteen.com/

กรูขอบใจเมิงมากที่อุตสาห์รับฟังกรูทุกๆเรื่อง โดยเฉพาะเรื่องนั้น บางทีกรูโทรไปเมิงก็ค่อนข้างที่จะหนักไปยังเรื่องนั้น เหอๆๆ ขอบใจมากนะเฟ้ย ยังไงกรูก็อวยพรให้รักของเมิงกับเจ๊สาวแว่นคนนั้นสมหวัง ถึงแม้เขาจะห่างถึง 7 ปี แต่ถ้าเขาเปิดใจให้เมิง กรูว่าอายุก็แค่ชิวๆวะ สู้ๆเพื่อเจ๊สาวแว่นสดยอดดดนะ

ปล. 2 ถึงไอ้คุณจ่าเอ็กซ์ (อ็อกซิโทซิน)

http://oxitoxin.exteen.com/

เหอๆ อยากเรียกกรูเป็นหมวดโลลิดีนัก ตั้งเป็นจ่าซะเลยยยย กรูก็ขอบใจมึงเหมือนกัน ที่เวลาไปงานการ์ตูนกรูมักเพ้อๆถึงคนๆนั้นเสมอ และเมิงก็ไม่ได้ว่ากรูแต่อย่างไร (จริงหรือเปล่า?) ยังไงกรูก็อำนวยอวยพรให้รักครั้งใหม่ที่มีต่อสาวแว่นนน (อีกแล้วว) สุขสมหวังเน้อ อันนี้ก็เหมือนกับไอ้คุณซาแมนต้า ถึงแม้เจ๊แกจะห่างเมิง 5 ปี แต่ถ้ามึงใช้คอนเซปต์ที่เมิงพูดในบล็อกว่า เรียนรู้ที่จะรัก เรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกัน ก็ไม่ยากเกินความสามารถของเมิงอยู่แล้ววว

ปล. 3 ถึงผู้เยี่ยมชมบล็อกทุกคน ถ้าอุตส่าห์อ่านมาถึงบรรทัดนี้ ผมก็ขอบคุณมากเลยนะครับ ที่เพียรอ่านเรื่องส่วนตัวเล็กๆน้อยๆของผมจนจบ ขอบคุณมากนะค๊าบบบ

ปล.4 ถึงคุณจะไม่รับรักผม แต่คุณก็จะอยู่ในความทรงจำผมตลอดไปนะครับ

คุณจะไม่รับรักผม ผมไม่เคยเสียใจเลย

แต่ผมคงเสียใจไปชั่วชีวิต ถ้าผมไม่ได้เอ่ยคำว่า

ผมรักคุณหมดหัวใจ

worapoj@~@

ALWAYS

[ Kenny G ]