มุมสบายๆ สไตล์iLoli

หลายๆคนคงมีความประทับใจ ไม่ว่าจะเป็นช่วงเวลาที่สำคัญในชีวิต หรือแม้แต่สถานที่ต่างๆ ที่เรามีความทรงจำ หรือเรื่องราวดีๆในที่ที่เราเคยไป 1 ในนั้นที่ผมมีความทรงจำที่ประทับใจ อาจเรียกได้ว่าอยู่ในก้นบึ้งในใจผม เพราะตั้งแต่จำความได้ ผมก็มาที่นี้เป็นประจำ และเมื่อสัปดาห์ก่อนผมได้มีโอกาสได้แวะกลับไปที่แห่งนี้อีกครั้ง เรื่องราวที่อยู่ในก้นบึ้งหัวใจผมต้องเปล่งปลั่งออกมา จนทำให้ผมต้องหยิบมาเขียนบล็อก ที่แห่งนั้นคือ ห้างโซโก้

อาทิตย์ที่ผ่านมาผมได้ไปทำธุระที่ตึกอมรินทร์พลาซ่า ตึกที่ว่านี้ด้านบนก็เป็นออฟฟิศ ส่วนชั้นล่างๆก็เป็นศูนย์การค้า การที่ได้มาที่นี้อีกครั้ง มันทำให้ผมคิดถึงสมัยก่อนตอนเด็กๆ ตั้งแต่ผมจำความได้ ห้างแรกที่อยู่ในความทรงจำผมนั้นก็คือ ห้างโซโก้ ซึ่งในปัจจุบันไม่มีห้างที่ชื่อว่าโซโก้ในเมืองไทยแล้ว เพราะห้างโซโก้ที่ตั้งอยู่ในตึกอมรินทร์พล่าซ่าที่ว่านี้ปิดตัวลงไปในหลายปี ถ้าจำไม่ผิดตอนนั้นผมอยู่ช่วง ม.4 - ม.5 ห้างแห่งนี้ก็ปิดกิจการ

ทำไมผมจึงไปห้างโซโก้บ่อยนัก ทั้งที่ผมเองบ้านก็อยู่ย่านฝั่งธน แต่กลับมาห้างที่อยู่ใจกลางเมืองแถวราชประสงค์ อันนี้คงเป็นเพราะที่บ้านศรัทธาท่านท้าวมหาพรหม ที่ตั้งอยู่เยื้องๆแยกราชประสงค์ ทำให้ที่บ้านต้องไปไหว้สักการะอยู่เป็นประจำ เรียกได้เลยว่าทุกวันศุกร์ตอนช่วงเย็นๆต้องไปกราบไหว้เพื่อความสบายใจ และก็ต้องอาศัยห้างโซโก้ที่ติดกับพระพรหมเป็นที่จอดรถประจำทุกครั้งที่ผมไป และก็ทำให้ผมได้มาเที่ยวห้างนี้เป็นประจำตั้งแต่เด็ก

ท่านท้าวมหาพรหม ครอบครัวและผมสักการะท่านตั้งแต่เด็กครับ

ห้างโซโก้ที่ว่านี้เป็นห้างสัญชาติญี่ปุ่นครับ เข้ามาเปิดกิจการในช่วงแรกๆที่ประเทศไทยกำลังเป็นช่วงบูมของห้างสัญชาติชาวญี่ปุ่น ในยุค พ.ศ. 2525 2530 ซึ่งห้างไทยไดมารูเป็นห้างแรกที่ญี่ปุ่นมาลงทุนในประเทศไทย ตั้งอยู่แถวราชประสงค์เหมือนกัน ซึ่งก็ปิดกิจการไปนานแล้ว

ป้ายหน้าห้าง ตอนนี้ไม่มีแล้วครับ

ตอนเด็กๆผมมักจะชอบไปแผนกของเล่นของที่นี้ครับ เพราะด้วยความที่เป็นห้างสัญชาติญี่ปุ่น ของเล่นใหม่ๆที่นี้จึงมาก่อนห้างอื่นๆเสมอ แต่ก็ไม่ได้ซื้อนะครับ ได้แต่ดูเพราะราคาแพงเอาการ ตอนนั้นผมตื้อขอให้ที่บ้านซื้อของเล่นให้ ตื้อ 50 ครั้ง ได้ 1 ครั้ง ของเล่นที่ได้ยังอยู่เลยครับ ถ้าจำไม่ผิดของเล่นที่ซื้อได้จากห้างโซโก้คือ โมเดลคาร์แรกเตอร์เรื่อง คาคุเรนเจอร์ รู้สึกว่าซื้อตั้งแต่ตอนที่เรื่องนี้ออกใหม่ๆเลยนะครับ ปีที่ซื้อที่ระบุที่ป้ายราคาปี 1994

ของเล่นชิ้นแรกที่ผมซื้อจากห้างโซโก้ครับ (ชิ้นนี้ก็ 13 ปีแล้ว)

พูดถึงร้านแมคโดนัลด์ สมัยที่ผมยังเด็กๆอยู่ ชอบไปเล่นม้าหมุนไฟฟ้ามาก เรียกได้ว่าในสมัยก่อนๆ ม้าหมุนไฟฟ้ากับแมคโดนัลด์เป็นของคู่กัน แต่ม้าหมุนไฟฟ้าที่นี้จะไม่เหมือนที่อื่นตรงที่ ม้าหมุนที่นี้จะมีโชคเวลาหมุนนอกจากจะมีเสียงเพลงแล้ว ยังโยกขึ้นไปมาอีกด้วย ซึ่งเดี๋ยวนี้ม้าหมุนไม่มีอีกแล้วที่ร้านแมคโดนัลด์ โซนพื้นที่เล่นของเด็กได้เปลี่ยนตามยุคตามสมัย เป็นอุโมงค์ให้เด็กมุดเล่น และในปัจจุบันโซนเล่นของเด็กได้ไม่มีแล้วในร้านแมคโดนัลด์

เสริมนิดนึงสำหรับเกร็ดความรู้เล็กๆ หลายคนอาจจะรู้แล้ว แต่หลายๆคนอาจไม่รู้ว่าแมคโดนัลด์สาขาแรกคือที่ไหน สาขาแรกของแมคโดนัลด์คือ สาขาอมรินทร์พลาซ่าหรือสาขาโซโก้นี้แหละ เปิดในปี พ.ศ. 2528 ปีเดียวกับผมเกิดเลย และออฟฟิศของทางที่นี้ก็อยู่ด้านบนของตึกอมรินทร์พลาซ่า ปัจจุบันออฟฟิศของทางแมคโดนัลด์ได้ย้ายไปอยู่ที่ตึกอื่นแล้ว ซึ่งในตอนนี้ภาพลักษณ์ของร้านแมคโดนัลด์สาขาอมรินทร์พลาซ่าแห่งนี้ ต่างจากอดีตมาก ณ. ตอนนี้ได้กลายสภาพเป็นร้านแมคคาเฟ่ที่ดูทันสมัยและรองรับลูกค้าในกลุ่มนักท่องเที่ยวและกลุ่มนักธุรกิจกันมากขึ้น

วันสุดท้ายของห้างโซโก้ที่เปิดทำการผมยังจำได้ เพราะตรงกับวันที่ผมไปไหว้พระพรหมที่ราชประสงค์พอดี ในวันนั้นหลายๆโซนของพื้นที่ในห้างเริ่มโล่งแล้ว หลายๆส่วนก็เปิดขายของล้างสต็อก พนักงานหลายๆคนก็ยังมาทำงานตามปกติ ถึงแม้จะเป็นวันสุดท้ายของห้างก็ตาม

อีกหนึ่งทางเข้า ติดกับพระพรหมเลยครับ

วันวาน ณ. อมรินทร์พลาซ่าที่มีโซโก้กับวันนี้ที่ไม่มีแล้ว แม้จะไม่เหมือนเดิม แต่สิ่งหนึ่งที่ผมได้รับจากที่แห่งนี้ นั้นคือเป็นสถานที่ที่เมื่อก่อนผมและครอบครัวมาเป็นประจำ และเป็นห้างแห่งแรกที่อยู่ในความทรงจำผม นั้นคือสิ่งที่ไม่เคยแปรเปลี่ยนใจผมเสมอครับ

มุมนี้ถ่ายจากลานเวริ์ดเทรดเก่าครับ ป้ายโซโก้ที่เห็นในปัจจุบันไม่มีแล้วเช่นกัน